Esther's Krabbels

Liedje van de pauw

2012-02-20T21:15:00.001+01:00

Mooie veren (2x)
heeft de pauw (2x)
kijk maar naar z'n staartje (2x)
zo mooi blauw (2x)

(Op de wijs van 'Vader Jakob', om A zo ver te krijgen dat ze haar pauwenstaart om doet bij het carnavalsfeest...)

Bollen springen uit de grond!

2012-02-20T12:43:00.001+01:00

Ze waren al een eindje op weg - ik zag al groene sprietjes - toen mijn bloembollen weer in hun ontwikkeling gestopt werden door anderhalve week vrieskou. Maar nu Koning Vorst weer (even?) weg is, gaan ze weer: de bollen springen bijna de grond uit! Ben benieuwd wat eruit komt, want ik ben al bijna vergeten wat ik er in november in gestopt heb!

Samen koken

2012-02-14T09:56:00.000+01:00

Samen koken met A: lekker kliederen met water en bekers (tot de hele keuken nat is). Maar ze helpt ook heel goed met het schoonmaken van 'poooons' champignons (met een kwastje). Paprika, papíka, verdwijnt echter als sneeuw voor de zon... Ach ja, dat mag die kleine chef van mij wel!

Boerenkool

2012-02-14T09:55:00.000+01:00

Sinds deze zomer heb ik een moestuin. -Tje. Vier grote terrastegels zijn opgeofferd en nu is er een flinke vierkante meter grond om groente te verbouwen. Leuk om mee bezig te zijn! Een van de groenten die erin stond, was boerenkool. Omdat de moestuin pas in augustus gemaakt is, hadden de planten niet veel tijd gehad om groot te groeien. Ik had er vijf. Vier waren groot genoeg om te oogsten. En ze leverden anderhalf bord boerenkool op. Maar wel héle lekkere boerenkool!

Artikeltje geschreven over Pinterest

2012-02-07T15:01:00.005+01:00

Eerder al ik op berichtte Frank-ly over Pinterest, een ‘social prikbord’ voor het verzamelen van interessante afbeeldingen – en hun links. Het grootste nadeel van deze website leek te zijn dat er een oneindige scroll in zit: je komt nooit onderaan de pagina en je blijft maar gaan. Laat dat nu precies de bedoeling zijn! We kwamen een paar artikelen tegen over de achtergrond van Pinterest, en daar heb ik een korte samenvatting van geschreven. Hoe is het zo gekomen dat 3,3 miljoen gebruikers – 70% vrouw – hier honderden miljoenen pageviews genereren? En wat kan een online winkel, of Rhinofly zelf, er nou eigenlijk mee?

Conclusie: het is een slim opgezette website, met heel veel leuke content. Zowel voor vrouwen, als mannen, als bedrijven kan Pinterest een handige of slimme tool zijn.

Sneeuwkool

2012-01-30T11:05:00.000+01:00

Het sneeuwde! Voor het eerst in 2012 was de wereld, en mijn moestuin,
een beetje wit!

Betrapt!

2012-01-29T20:53:00.000+01:00

Aap is op heterdaad betrapt, terwijl hij snoept van A's nieuwe
speel-pasta van vilt.

Is een beetje uitgetwitterd

2011-07-13T23:03:00.000+02:00

Op 30 maart 2009 begon ik met twitteren. Omdat mijn collega's het ook deden, en ik zo op de hoogte kon blijven van wat er allemaal gaande was in hun levens. Acht maanden later had ik mijn twijfels: leuke links, tips en updates, maar eigenlijk ook een hoop zinloos tijdverdrijf. Nu is het zo'n anderhalf jaar na dat twijfelpunt, en ik twijfel weer.

Het aantal tweeps (twitteraars) dat ik volg, is wat gegroeid: 47 zijn het er nu. Daar zijn een aantal mensen bij gekomen die geen collega's zijn: vrienden en een paar organisaties. En 36 mensen volgen mij. Dat aantal is behoorlijk gedaald sinds onze dochter geboren werd en ik meer meld over kindjes en borstvoeding dan over films, concerten en andere algemene interesses. Ik heb ook mijn account beschermd: alleen mijn volgers kunnen zien wat ik twitter. Dat vond ik toch wel een prima idee.

Steeds vaker merk ik dat ik na het checken van de laatste updates, bedenk dat ik m'n tijd ermee verdoe: een enkele interessante link of tweet, maar over het algemeen voegt het niet echt iets toe. Dus ik ga weer minderen. Minder mensen volgen, minder twitteren.

Stiekem is er wel een vervanging: Facebook. Een account had ik al een tijdje, en op het moment dat het spel Farmville een vlucht nam, heb ik daar vaker (te vaak!?) gekeken. Daar ben ik uiteindelijk weer mee gestopt (toen ik de kas kon bouwen), en Facebook lag weer stil tot een tijdje terug. Ik heb even een grote opruiming gehouden in de vriendenlijst en hield mensen over aan wie ik echt iets wil vertellen. Ook over onze kleine A en wat haar bezighoudt - af en toe. Dus nu schuif ik een beetje van Twitter naar Facebook. Want bloggen? Daar heb ik sinds 16 maanden echt geen tijd meer voor...!

Pluim voor OBK

2011-01-10T10:52:00.000+01:00

Kijk - dit bedoel ik eigenlijk te zeggen als ik mensen vraag of ze naar het nieuwjaarsconcert komen luisteren. Het is gewoon een muzikaal feestje! Volgend jaar doen we het nog 'ns!

-------------
Zoals veel harmonieorkesten in Nederland geeft ook het Koninklijk Harmoniegezelschap O.B.K. uit Zeist jaarlijks een nieuwjaarsconcert. En zoals veel harmonieorkesten in Nederland nodigt O.B.K. vaak professionele zangers uit om extra kleur te geven aan hun concerten. Maar wat onderscheidt O.B.K. uit Zeist dan van andere harmonieorkesten?

Om te beginnen is dat bezielende en inspirerende leiding van algeheel muzikaal leider Gert Buitenhuis. Niet vaak zie je een dirigent die zo duidelijk begaan is met zijn orkest en daarnaast over een enorme dosis humor beschikt waarbij hij tijdens optredens het publiek vermaakt door tussen de nummers door grappige anekdotes te vertellen en zijn trots niet onder stoelen of banken steekt. En dan zijn er de orkestleden zelf: de altijd mooi geklede dames en heren die hun partijen spelen alsof het hun dagelijks werk is, werk dat ze met bijzonder veel plezier en professionalisme doen. Vol overgave storten ze zich op de door hen te spelen partijen en dat resulteert in een prachtig geheel.

Het 26e Nieuwjaarsconcert werd gegeven op zaterdag 8 januari 2011 in een bomvol Theater Figi in Zeist. Na een mooi gesproken welkomstwoord van voorzitter/klarinettist Jan Borgers volgt een zeer gevarieerd concert waarin in het deel voor de pauze de compositie Deserts van Philip Sparke grote indruk maakt mede door de prachtige beelden van orkestlid Fred Manschot.

De solisten van dit jaar zijn Tony Neef en Linda Wagenmakers, die hun musicaldoorbraak samen beleefden in Miss Saigon en daarna een glansrijke carrière in de muziekwereld maakten en inmiddels aan de top staan. Voor de pauze brengen ze allebei een nummer. Het eerste deel wordt afgesloten met een solo optreden van de zeer talentvolle Inge Verbraak op saxofoon, afgestudeerd aan het Conservatorium in Utrecht en sinds 2003 lid van O.B.K.

Na de pauze barst het vuurwerk los; zowel het orkest als de solisten laten het beste van hun kunnen zien en horen. De solisten uit het orkest krijgen alle ruimte om zich van hun beste kant te laten zien, Linda Wagenmakers zegt dat het publiek moet gaan staan en het publiek gaat staan, Tony Neef haalt een dame uit het publiek en verovert samen met haar de harten van iedereen, the Hoogy Carmichael Selection laat de hele zaal swingen en tot slot is er het kippenvellenlied uit Miss Saigon De Laatste Nacht door Linda Wagenmakers in een prachtige gouden avondjurk en Tony Neef in een stralend wit pak.

Het opgetogen publiek geniet met volle teugen en terecht. O.B.K. is een orkest dat staat voor wat het is: Koninklijk!

bron: www.hettheaterplein.nl

Broem, broem

2010-10-27T11:07:00.000+02:00

Nieuw liedje voor als we naar de auto lopen:

Broem, broem, naar de auto,
Broem, broem, ga je mee?
Broem, broem, in je stoeltje,
Rij je met me mee!

(Melodie op aanvraag ;-) )

Poesje mauw... en andere dieren

2010-10-11T21:06:00.000+02:00

Kipje tok, tok, tok, tok,
Zit jij in je kippenhok,
Leg voor mij, maar een ei,
Weer een kuikentje erbij.

Slakje glij, glij, glij, glij,
Glij jij in de tuin voorbij,
Met je huis op je rug,
Ben jij langzaam - ik ben vlug.

Draagdoekliedje

2010-10-08T14:34:00.000+02:00

Waar is mamma's draagdoek,
O kijk nou, hij ligt hier.
Mijn mamma draait 'm om zich heen,
En ik kraai van plezier.

Mijn mamma heeft een draagdoek,
Ze draagt me met zich mee.
Van hot naar her, van hier naar daar,
Zo gaan we met z'n twee.

Ik zit dan in de draagdoek,
En kijk zo om me heen,
Mijn mamma zegt dan wat ze ziet,
Zo leer ik dat meteen.

('Mamma' natuurlijk ook te vervangen door 'pappa'!)

Groen is gras, wit is sneeuw

2010-10-08T14:30:00.000+02:00

Groen is gras, groen is gras,
Onder mijne voeten.
'k Heb verloren, m'n beste vrind,
Waar zal ik 'm zoeken?

Hee, daar, plaatsgemaakt, is ze al,
Voor die jongedame! In het autostoeltje / In de kinderwagen /...
En de koekoek op het dak,
Zingt een lied op zijn gemak.
Oh, mijn lieve Augustijn,
Deze dame zal het zijn.

En zo ook:

Witte sneeuw, witte sneeuw,
Onder mijne voeten,
'k Maak er snel een sneeuwpop van,
Met een hoge hoed op!

Hee, daar staat hij al,
Midden in ons tuintje!
En de wortel van zijn neus,
Eet ik op, nee echt, ja heus!
Nee, mijn lieve Annesofie,
Smelten dat doet hij nog niet!

In een groen, groen knollenland

2010-10-08T14:26:00.000+02:00

In een groen, groen, groen, groen knollen-, knollenland,
daar zaten twee haasjes heel parmant,
en de een die blies de fluite, fluite, fluit,
en de ander sloeg de trommel.

Daar kwam opeens een jager-, jagerman,
die heeft er één geschoten.... die heeft toen meegefloten,
daar heeft toen hebben naar men denken, denken kan,
de haasjes zeer verdroten.... de haasjes van genoten.

Zeven kikkertjes

2010-10-08T14:21:00.000+02:00

Er zaten zeven kikkertjes al in een boerensloot.

De sloot was toe gevroren, de kikkers waren dood.

De sloot stond vol met water, de kikkers waren groot.

Ze kwekten niet, ze kwaakten niet, van honger en verdriet.

Ze kwekten en kwaakten, ze sprongen van plezier.

Er zaten zeven kikkertjes al in een boerensloot.

Gezichten van weleer

2010-06-19T23:59:00.000+02:00

In 1984 bestond onze lagere school in Honselersdijk 75 jaar. De School met den Bijbel vierde dat toen met een project over 'scholen' en op de feestdag kwamen we allemaal in ouderwetse kleding naar school. Mijn moeder maakte zelfs speciaal een jaren '20 jurk, en mijn broertje kreeg de bretels van opa om zijn knickebocker omhoog te houden. Het was een dag met veel ouderwetse spelletjes. En als aandenken kregen we een mok.

Dit jaar heeft de school een andere naam en een heel ander gebouw. De karakteristieke lagere school van Honselersdijk is verdwenen - daar staat nu een Albert Heijn (vergelijk deze foto's maar). En de oude kleuterschoollokalen zijn omgebouwd tot nieuwe lagere school: De Hoeksteen. En er was weer feest: het 100-jarig bestaan! (Want ondanks dat er een nieuw gebouw staat, en een nieuwe naam aan gegeven is, tellen we gewoon door natuurlijk...).

Op de reünie ontmoette ik 6 oud-klasgenootjes. Heel leuk om eens bij te kletsen en elkaar te zien: "even goed kijken, ben jij nou...?". Het is bijzonder dat je daar met 7 volwassenen staat, waarvan je van de meesten niet weet wat ze doen en wat ze de laatste, zeg, 28 jaar gedaan hebben. Toch heb je 6 jaar bij hen in de klas gezeten en ken je ze dus wel. De een heeft nu een eigen kwekerij; de ander staat voor de klas; de derde werkt in de kinderopvang... iedereen is een andere kant op gegaan, al wonen de meesten nog in het Westland.

Het was ook leuk om te horen dat enkelen nog met elkaar contact hebben: er zijn nog steeds groepjes vrienden die elkaar regelmatig zien. Zoals voor een middagje voetbal, na de reünie.

En toen de reünie afgelopen was, kregen we als herinnering... een mok!

Oude truien: nieuwe kussens

2010-02-28T18:36:00.000+01:00

Wie wat bewaard... heeft een hoop spullen. Verdeeld over moeder's kast en mijn kast lagen heel wat oude truien: afgedragen, uit de mode geraakt, eruit gegroeid... Om verschillende redenen zijn ze in de kast beland, maar eigenlijk waren ze te leuk of zelfgemaakt om weg te gooien. De oplossing zat al een tijdje in ons hoofd: kussentjes ervan maken. Soms lagen de truien bij mij, dan weer bij mamma, maar geen van ons had er tijd voor. En nu dus wel.

Het resultaat is een hele stapel kussentjes: een gebreide sneeuwman van oma; een andere sneeuwman door mamma; de favoriete balletschoenentrui; de konijnentrui door oma; de Pink Panter in kruissteek; en de super-clowntrui door mamma. Geflankeerd door twee truien die 'gewoon gekocht' zijn, maar die niet meer voor dragen geschikt waren. Er liggen nog vier truien... en ik ga maar eens in mijn kast neuzen, want dit is leuk om te doen!

2000-10 of 20-10?

2010-02-28T16:54:00.000+01:00

Dit jaar duurt 365 dagen, en toch zal ik het jaartal nog vaak noemen, ook na die dagen. Dat komt door de komst van Kleine Pluis in maart van dit jaar. Maar hoe noem je de vier getallen, 2-0-1-0? Het vorige jaar noemde iedereen gewoon 'tweeduizendnegen', dus je zou verwachten dat het nu 'tweeduizendtien' is. Maar je hoort ook 'twintigtien'. Zelfs tijdens de opening van de Olympische Spelen werd er gezegd dat het 'twenty-ten' was. Dus het is iets internationaals - in ieder geval speelt het in Nederlands en Engels. Wat is beter, praat prettiger?

In navolging van de jaren in de vorige eeuw, zou je kunnen kiezen voor 'twintigtien'. Het was tenslotte ook 'negentiennegentig', 'negentienzesentachtig' en 'negentientien'. Er zit dus wel een lijn in. Maar het is tien jaar geleden dat we dat voor het laatst echt gebruikten. Sindsdien hebben we telkens 'tweeduizend' gebruikt: 'tweeduizend', 'tweeduizendéén', tot 'tweeduizendnegen'. Hoe makkelijk is het dan nu om weer terug naar het 'twintig', dat volgt op 'negentien'?
Het voordeel van 'twintig' ten opzichte van 'tweeduizend' is natuurlijk ook dat het één lettergreep korter is. Dus ben je sneller klaar met het uitspreken van het jaartal. Maar in mijn oren klinkt het nog een beetje vreemd. Ik voel nu nog meer voor 'tweeduizendtien'. En straks 'tweeduizendelf' in plaats van 'twintigelf' - want als dat mooie 'tien' met één verhoogd wordt, klinkt het meteen heel anders. We zullen het zien. Horen...

Ik ben sowieso ook wel benieuwd wanneer we weer jaartallen gaan benoemen zonder er 'twintig' of 'tweeduizend' voor te zetten. Want ik ben 'van vijfenzeventig' en ik was in 'achtennegentig' in Costa Rica. Maar ons kindje, is dat straks 'van tien'?

Heidens?

2010-02-15T20:41:00.000+01:00

Min of meer per ongeluk keek ik daarnet naar het programma 'Schepper & Co' van de NCRV. Er is namelijk heel weinig interessants op tv tussen vijf en zes. In 'Schepper & Co' was een mevrouw te gast die vier jaar in Bolivia heeft gewoond en gewerkt. In een klein Aymara-dorp heeft zij nu, via een kerkje, een kinderopvang opgericht. De lokale kinderen worden daar na school opgevangen, ze krijgen bijles en kunnen spelen. Dat is hard nodig, want het leven is hard daar in de hooglanden van Bolivia.

In een kleine reportage zagen we de opening van het opvangcentrum, waarbij een fles 'champagne' op de grond kapot geslagen werd. Dit was een offer aan 'Pachamama' (moeder Aarde), om haar respect te tonen en te bedanken: een offer, eigenlijk. De vraag van een andere gast in het programma was of dat niet erg 'heidens' was. Ik schrok van dit woord. De mevrouw van het Boliviaanse project pareerde prima door uit te leggen dat Pachamama niet als godin gezien wordt, maar als de natuur en aarde in het algemeen, waaruit we allemaal voortkomen en weer naar terugkeren, en waar wij gebruik van maken in de tijd dat we leven. Om daar respect voor te tonen, wordt zelfs door de armste mensen een offer gebracht. Dit is ook de manier waarop wij op onze reis door Zuid-Amerika hebben horen praten over Pachamama. En de enigen die dat heidens vinden, zijn mensen die vinden dat God (of Allah, of wie dan ook) het enige 'opperwezen' is - voor iedereen op deze wereld. Ik dacht dat 'we' tegenwoordig wel zo ruimdenkend waren dat iedereen zijn eigen ding mag geloven en zijn eigen rituelen mag hebben. Blijkbaar niet. En trouwens, Pachamama is in Bolivia al wat langer 'in beeld' dan God.

Nederlands eten

2010-02-09T11:51:00.000+01:00

Steeds vaker verbaas ik me erover dat je in onze supermarkt (die met het blauwe logo) zo veel buitenlandse groenten ziet liggen. De afgelopen tijd heb ik eens de snijbonen in de gaten gehouden. Die komen uit Marokko, zelfs in de zomer (tussen april en september) als de Nederlandse snijboon geoogst wordt. Waarom? We hebben toch vast snijboontelers hier?!

Ik probeer er tegenwoordig op te letten dat de groente en het fruit dat ik koop uit het dichtstbijzijnde land komt - bij voorkeur Nederland (of 'Holland'), maar soms vergeet je dat even en dan zit je opeens met een koelkast vol Senegalese cherrytomaten, Israelische paprika's, Poolse champignons (en dat is echt vloeken in de kerk als je deze website hebt gemaakt...), en Egyptische snijbonen. Hmm. Dat moet anders kunnen. Kijk, dat sinaasappels uit Spanje komen, en of andere groenten op momenten dat ze niet in Nederland groeien (hoewel... als Westlander betwijfel ik of dat er nog toe doet), daar kan ik nog wel in komen. En ananassen en bananen mogen best uit Costa Rica komen (hoewel ze daar veel lekkerder smaken). Maar voor 'normale' groenten is Spanje toch wel het randje van het productiegebied, wat mij betreft.

Gelukkig heb ik afgelopen zomer een boerenwinkel ontdekt in de buurt van Harmelen, waar ze lokaal geproduceerde groenten en fruit verkopen. Toen lagen er stapels aardbeien en kersen, maar ze zijn het hele jaar open, zei die mevrouw. En waarom ben ik daar dan nog niet geweest...? Gemak heeft blijkbaar toch de overhand, maar een goed voornemen is geboren.

Toch Mac

2010-02-09T11:41:00.000+01:00

Het besluit is genomen: toch maar een Mac. En waarom dan? Nou, dat dunne toetsenbordje is toch wel handig voor een zere pols; ik heb best in de gaten dat de Mac van Joost veel minder (of niet) vastloopt dan die PC van mij.
Toen ik even omschakelde van de Mac terug naar mijn PC heb ik drie keer opnieuw moeten opstarten: hij was de USB-muis opeens 'kwijt', en herkende een PS2-muis natuurlijk niet zonder opnieuw op te starten. En dan nog commentaar leveren dat er iets niet klopt met die muis (hij was niet XP-compatible - het is een muis). Dus daarmee had ik het wel een beetje gehad. Dan maar een Mac.

Het blijft even zoeken naar letters met streepjes en trema's; naar de juiste toetsencombinaties om een woord te selecteren; naar het juiste gevoel bij de muis; naar waar bepaalde instellingen zitten... maar het zal (wel) wennen! Mac it is!

Blij met Mac?

2010-01-31T21:43:00.000+01:00

Joost wil mij aan de Mac. Hmm. Ik heb niet zulke goede ervaringen met onze Mac-laptop, die ik noodgedwongen moest gebruiken tijdens de laatste drie maanden van onze wereldreis. Met name iPhoto kan geen goede dingen voor mij doen. Ik ben keywords kwijt, kan geen hierarchie (hoe maak je een e met trema op een Mac-toetsenbord?!) in keywords maken, ik was de bestanden van de foto's zelf kwijt (want daar schijn je niet mee te mogen werken in iPhoto). En ik kon een hoop instellingen niet vinden of terugvinden, zodat Joost telkens moest bijspringen om de boel (en mijn humeur) te redden. En nu? Nu heb ik de Mac-mini op proef. Maar helemaal blij met Mac ben ik nog steeds niet...

De Mac-mini. Met Mac-toetsenbord en Mac-muis. Ik heb dit setje nu een paar dagen in gebruik, met name voor internet en het bewerken van foto's (in Photoshop en Bridge, niet in iPhoto natuurlijk). Maar ik ben nog lang niet om. De muis reageert heel anders dan mijn PC-muis en daardoor klik ik vaak verkeerd, of ik moet de muis opnieuw wegzetten omdat ik de afstand niet kan overbruggen. En je moet vaker de muis pakken dan bij de PC. Als er bij het sluiten van een bestand gevraagd wordt 'Opslaan? Ja / Nee / Annuleren', dan kan ik op mijn PC gewoon een 'N' typen en het is Nee. Maar op de Mac... Je kan niet met de Tab-toets van actieve button wisselen, en die 'N' typen heeft helemaal geen zin. Dan maar de muis.
Photoshop heeft om zeer ondoorzichtige redenen een doorzichtig 'bureaublad', waardoor ik gedeeltes van mijn fotoverzameling in Bridge kan zien als ik in Photoshop bezig ben. Wat een onrustig beeld! Ik dacht het op te lossen door de te bewerken foto te maximaliseren, maar dat bestaat niet op de Mac. Je kan zelf aan een hoekje trekken, tot het ongeveer gemaximaliseerd is. En je houdt nog steeds stukjes van je andere programma's op de achtergrond. Je zou zeggen dat er ergens een 'preference' in te stellen valt. Nou, ik zie 'm niet!

Al met al vind ik de Mac voor mijn huidige bezigheden echt niet overtuigen. En hij is langzamer bij het openen en opslaan van de foto's (van en naar een harde schijf). Maar dat schijnt aan de bestandsopbouw op die schijf te liggen. Toch is het langzamer. O ja. En waarom zit er eigenlijk een Ctrl-toets op dat toetsenbord als je alles met de Cmd-toets moet doen? Linksonder is nou eenmaal goed bereikbaar - zet die Cmd-toets dan daar en gooi die (tot zover nutteloos gebleken) Ctrl-toets weg...! Zoals het nu zit kan ik de optie "Save as... in Photoshop" niet met één hand pakken, en dat is vervelend.

Ik ben dus nog lang niet overtuigd!

Nieuwjaar met OBK

2010-01-11T21:27:00.000+01:00

De voorspellingen waren niet echt goed voor zaterdag 9 januari: sneeuwjacht, sneeuwstorm, gladheid op de wegen... Maar het nieuwjaarsconcert van OBK ging door. We repeteerden aan het begin van de avond met An Lauwereins en Stanley Burleson, de solisten, en dat ging prima. Gert vroeg zich zelfs af of wij hetzelfde orkest waren als de (repetitie)avond tevoren...

Terwijl wij in de coulissen stonden, liep de zaal langzaam vol... Nou ja, er waren nog behoorlijk wat lege plekken, van mensen die toch besloten hadden om niet te komen. Gelukkig was er een wachtlijst, zodat er toch nog wat extra opvulling kwam.

Dit was het 25ste nieuwjaarsconcert van OBK: dat werd toegelicht met een mooie presentatie van het concert door de jaren heen. De achtergrondmuziek namen wij over van de cd... en zo gingen we van start! (Foto's volgen nog)

Voor de pauze had de avond een klassieke tint: we begonnen met La Forza del Destino van Verdi, wat echt schitterend klonk. In La Valse steekt Ravel de draak met het Weense wals-tijdperk, waardoor het stuk muzikaal behoorlijk ingewikkeld in elkaar zit: walsmelodieën lopen in elkaar over of door elkaar heen, versnellen en vertragen tot het uitmondt in een chaos. Gelukkig bracht An Lauwereins rust met Caro Nome, want na de snelheid van Wilhelm Tell's Ouverture deed het orkest er nóg een schepje bovenop met Country Band March, waarin je als het ware vier orkesten door elkaar hoort marcheren.

Na de pauze begon de echte nieuwjaarsshow met een bugelsolo die overging in Children of Sanchez (als je 'm hoort, ken je 'm). Stanley Burleson begon toen het feestje met Beyond the Sea en Mr. Bojangles, heerlijke nummers met een swing erin, gevolgd door het spetterende I'm a Brassband. En kijk nou, hij kan nog dansen ook! Na een lekker stukje Cole Porter was het tijd voor instrumenten in het spotlight: duet voor harp en een duet voor klarinet/basklarinet. Waarna Stanley helemaal los ging met All Night Long, Let me entertain you en Copacabana. Hij kreeg het publiek in de benen tijdens dat laatste nummer en zij waren er nog onrustig van toen wij met Farandole (een snelle voor fluiten en klarinetten) verdergingen. Toen waren twee grote musicals aan de beurt: uit The Phantom en Chess zongen An en Stanley twee rustige nummers.
Tot slot van de avond speelden we Riverdance, met een intro gezongen door An, en toen als ondersteuning van vier jonge dansers die 'even' een showtje Iers dansen weggaven. Wow! Het publiek gaf een staande ovatie, en dat was het ook zeker waard. Wat knap zeg! Dus na de Trumpet Cross - een toegift kon niet uitblijven - hebben we nogmaals Riverdance gespeeld. Al met al een groot succes, zowel voor orkest als publiek! Een waardig jublieumconcert, dacht ik zo.

En voor mij was dit het even wat betreft de klarinet. Die gaat even de kast in tot ik de controle over mijn buikspieren weer terug heb..!

2010: het aftellen begint...

2010-01-04T08:54:00.000+01:00

We hebben net alle 'lijstjes' achter de rug, hebben afgeteld van Kerst tot Oud & Nieuw, en ja - nu 2010 begonnen is, beginnen wij ook met aftellen. Nog 56 dagen tot 1 maart, of 8 weken... Nog 6 hydrofielluiers, 1 wipstoeltje, nog 3 keer in OBK klarinet spelen, nog (ongeveer) 3 weken werken, nog een paar kilo aankomen... en dan komt ons kleine wondertje.

Dit jaar sluit mooi aan op het rijtje dat we al hadden:

2007: huis verkocht en een wereldreis gestart

2008: nauwelijks in Nederland geweest, maar veel van de wereld gezien

2009: huisje, boompje... bruiloft en zwangerschap

2010: Kleine Pluis komt op de wereld kijken

2010 Wordt dus ongetwijfeld een bijzonder mooi jaar! En dat wens ik jullie ook!

Sneeuw! Wit! Mooi!

2009-12-17T10:58:00.000+01:00

Vanochtend werd ik wakker in de stilte van 15 cm sneeuw. Ja, volgens mij kan je in je bed al horen dat er sneeuw ligt, want de geluiden van buiten klinken dan heel anders, heel gedempt. En er lag een mooi pak over ons tuintje, en de kerstboom (want die staat nog niet binnen). En over ons stoepje en straatje...

Mooi hoor, ik word er altijd helemaal blij van als ik sneeuw zie. Wil meteen naar buiten om sneeuwballen te gooien, sneeuwmannen te maken of foto's te maken (dat laatste iets vaker tegenwoordig). Maar vanmorgen was het daar nog te donker voor, want we zitten tenslotte tegen de kortste dag van het jaar aan.

Dan maar in de auto naar het werk, want fietsen met een 7 maanden zwangere buik in losse sneeuw leek ons (de baby, pappa én mamma) niet echt slim. En er zijn gisteren winterbanden onder de auto gezet, dus dat was een perfecte timing. Heel langzaam reed ik in een optochtje door De Meern, en tussendoor had ik nog net even tijd om de besneeuwde wilgebomen te bewonderen, die hier en daar nog langs de oude polderslootjes staan. Mooi! Wit! Sneeuw! Blij!

En als ik blij word, is de Kleine Pluis dat ook... wat een activiteit deze ochtend! Ze heeft wel drie salto's gemaakt voor 10 uur, zo voelt het! Volgend jaar gaan we met de slee, Kleine Pluis! Lekker rondglijden in de sneeuw...